
मेंदूची मेहनत: जेव्हा आपण अभ्यासाला बसतो, तेव्हा मेंदूला विचार करणे आणि समजून घेणे यासारखी कठीण कामे करावी लागतात. मेंदू याला एक शारीरिक मेहनत मानतो, ज्यामुळे तो लवकर थकतो आणि शरीराला विश्रांतीचे संकेत देतो.

चुकीची वेळ: अनेकजण रात्री उशिरा किंवा जेवण झाल्यावर लगेच अभ्यासाला बसतात. जेवणानंतर रक्ताभिसरण पोटाकडे जास्त वळते, ज्यामुळे मेंदू थोडा सुस्त होतो आणि झोप अनावर होते.

आरामदायी वातावरण: बेडवर लोळून, उशी घेऊन किंवा कमी प्रकाश कमी असलेल्या ठिकाणी बसून अभ्यास केल्याने शरीराला असे वाटते की ही झोपण्याची वेळ आहे. या आरामदायी स्थितीमुळे मेंदू सक्रिय राहण्याऐवजी झोपेच्या स्थितीत जातो.

विषयातील रस कमी असणे: जर एखादा विषय आवडीचा नसेल, तर तो मेंदूला बोजा वाटू लागतो. अशा वेळी कंटाळा आल्यामुळे मेंदू अभ्यासापासून वाचण्यासाठी झोपेचे 'बहाणे' शोधतो.

झोप पूर्ण न होणे: जर तुमची रोजची 7-8 तासांची झोप पूर्ण होत नसेल, तर शरीर संधी मिळताच विश्रांतीची मागणी करते. अभ्यास करताना शांत बसल्यामुळे ही झोप लगेच हावी होते.