Gondia ST | मुरकुटडोह दंडारीत अद्यापही लालपरी पोहचलीच नाही; 18 किलोमीटरचा सायकल, दुचाकी किंवा पायी प्रवास
गावकऱ्यांना 18 किलोमीटरचा प्रवास पायी किंवा दुचाकी वाहनाने करावा लागतो. मुरकुटडोह दंडारी गावाची लोकसंख्या जवळपास 700 च्या आत आहे. या गावाला लागून मध्य प्रदेश, छत्तीसगढ आणि महाराष्ट्र या तीन राज्यांची सीमा आहे. मात्र, नक्षलवाद्यांच्या भीतीमुळे या गावात रस्ता देखील नाही.
गोंदिया : देशात एकीकडे स्वातंत्र्याचा अमृत महोत्सव ( Amrut Mahotsav of Independence) साजरा होत आहे. अनेक गावांत आजही वाहतुकीच्या सोयी सुविधा पोहचल्या नाही. गावकऱ्यांना यातना सहन करून प्रवास करावा लागतो. असचं एक गाव आहे सालेकसा तालुक्यातील मुरकुटडोह दंडारी (Murkutdoh Dandari). आदिवासीबहुल (Adivasi Bahul) नक्षल क्षेत्र अशी या गावाची ओळख. एसटी माहामंडळाची बस तर सोडा साधी काळी-पिवळी गाडीही गावात यायला तयार नाही. त्यामुळं गावकऱ्यांना 18 किलोमीटरचा प्रवास पायी किंवा दुचाकी वाहनाने करावा लागतो. मुरकुटडोह दंडारी गावाची लोकसंख्या जवळपास 700 च्या आत आहे. या गावाला लागून मध्य प्रदेश, छत्तीसगढ आणि महाराष्ट्र या तीन राज्यांची सीमा आहे. मात्र, नक्षलवाद्यांच्या भीतीमुळे या गावात रस्ता देखील नाही.
18 किलोमीटरची पायपीट
2019 मध्ये या गावाला जाण्याकरिता जवळपास 14 कोटी रुपये खर्चून मुख्यमंत्री ग्राम सडक योजने अंतर्गत रस्ता तयार करण्यात आला. मात्र तरीदेखील या गावात बस येत नाही. गावकऱ्यांनी एसटी बस सुरू करण्यात यावी, अशी मागणी चंदू मडावी, मोहन गावडे व सोमनाथ वरखडे यांनी केली आहे. या गावात यायचे असल्यास 18 किलोमीटर अंतरावर असलेल्या धनेगावात येऊन बस पकडावी लागते. आजही या गावात मूलभूत सोयी सुविधा उपलब्ध नाहीत.
त्यांना कशी दिसणार एसटी
मुरकुटडोह दंडारी हे एक उदाहरण आहे. गोंदिया, गडचिरोलीसारख्या भागात अशी काही गावे आहेत. काही पाड्यांवर तर रस्ते नाही, वीज नाही, पाणी नाही अशीही परिस्थिती आहे. चार-पाच घरांचा पाडा जंगलात राहतो. त्यांना काहीच सुविधा मिळू शकत नाहीत. विशेष म्हणजे त्यांच्याकडं रेशन कार्ड नाही, अशी काही पाडी ही जंगलात दिसतात. मग, त्यांना कशी दिसणार एसटी. सायकल, दुचाकी जंगलात चालू शकत नाही. मोबाईलचा संपर्क नाही.
