Prajakta Mali: प्राजक्ता माळीवरचा ‘फरसाण’ जोक नेमका कुठून आला? हास्यजत्रेच्या अभिनेत्याने सांगितला सेटवरचा भन्नाट किस्सा
Prajakta Mali: प्राजक्ता माळी आणि फरसाणचा मजेशीर किस्सा सेटवर कसा जन्माला आला, यामागची गोष्ट अभिनेत्याने नुकत्याच दिलेल्या एका मुलाखतीत सांगितला. त्यामुळे गेल्या काही काळापासून सुरू असलेल्या या जोकचं खरं कारण समोर आलं आहे.
अभिनेत्री प्राजक्ता माळी तिच्या अभिनयासोबतच दिलखुलास स्वभावामुळेही चर्चेत असते. 'महाराष्ट्राची हास्यजत्रा'च्या सेटवर कलाकारांमध्ये होणाऱ्या गमतीजमतींचे किस्सेही अनेकदा सोशल मीडियावर चर्चेचा विषय ठरतात. प्राजक्ता माळी आणि फरसाण यांच्यातील कनेक्शनवरून होणारा विनोदही गेल्या काही काळापासून प्रेक्षकांच्या चांगलाचा लक्षात आहे. मात्र हा जोक सुरू कसा झाला, यामागची खरी गोष्ट आता अभिनेता विराज जगतापने सांगितली आहे.
प्राजक्ता खूप फरसाण खाते, असा विनोद केला जातो. मात्र विराज जगतापने स्पष्ट केलं की, प्राजक्ता इतकं फरसाण खात नाही, जितकी त्याची सोशल मीडियावर चर्चा होते. तिच्याकडे शूटिंगच्या वेळी खाण्याचे छोटे-छोटे डबे असतात. त्यामध्ये फरसाणसोबत बिस्किटं, चिवडा, खाखरा अशा विविध पदार्थांचाही समावेश असतो.
विशेष म्हणजे या डब्यांचा फायदा प्राजक्तापेक्षा सेटवरील इतर कलाकारच अधिक घेत असल्याचं विराजने मिश्कीलपणे सांगितलं. या संपूर्ण प्रकरणामागे शूटिंगदरम्यान सेटवर घडलेला एक मजेशीर प्रसंग आहे. शूटिंगदरम्यान एकदा प्राजक्ताने तिच्या बॉयला फोन करून फरसाणची पाकिटं आणायला सांगितली होती. त्यानंतर ही पाकिटं सेटवरील कलाकार आणि टीममधील अनेक जणांमध्ये वाटण्यात आली.
सेटवर उपस्थित असलेल्या लोकांना फरसाणची पाकिटं वाटण्यात आल्यानंतर हा प्रसंग सगळ्यांच्या लक्षात राहिला. त्यानंतर प्राजक्ता माळी आणि फरसाण यांचं नाव एकत्र घेत मजामस्करी सुरू झाली आणि हळूहळू त्याचं रुपांतर एका मीममध्ये झालं. विराजच्या म्हणण्यानुसार, हा सगळा प्रकार सेटवरील गमतीजमतीतूनच सुरू झाला.
म्हणूनच प्राजक्ता माळी आणि फरसाण हा विषय आला की 'महाराष्ट्राची हास्यजत्रा'च्या चाहत्यांना हा जुना सेटवरील किस्सा आठवतो. प्रत्यक्षात मात्र प्राजक्ता खूप फरसाण खाते, हा समज चुकीचा असल्याचं विराजने सांगितलं आहे. 'महाराष्ट्राची हास्यजत्रा' हा केवळ स्किट्स आणि विनोदांमुळेच लोकप्रिय नाही, तर कलाकारांमधील ऑफस्क्रीन बॉन्डिंग आणि सेटवरील किस्सेही प्रेक्षकांना खूप आवडतात.
