अंगावर दोन ग्रेनेड फुटले, गोळ्या लागल्या; युद्ध सुरु असताना अचानक आवाज आला, बेटा… अंगावर काटा आणणारी घटना

दुश्मनाचे दोन ग्रेनेड त्याच्या शरीरावर फोडले होते. एका ग्रेनेडमुळे त्याचा एक पाय गुडघ्यापासून खाली गंभीर जखमी झाला होता, तर दुसऱ्या ग्रेनेडने त्याच्या नाकापासून कानापर्यंत जखम केली होती. यातना येथेच थांबल्या नाहीत. तो जिवंत आहे की नाही हे तपासण्यासाठी पाकिस्तानी सैनिकांनी पहिली गोळी त्याच्या हातावर, दुसरी गोळी मांडीवर आणि तिसरी गोळी छातीवर मारली. दोन ग्रेनेड आणि अशा गोळ्या झेलल्यानंतर कोणाचेही वाचणे जवळपास अशक्यच होते. पण त्या दिवशी देवाने वर काही वेगळेच लिहिले होते. अशक्य गोष्ट केवळ शक्यच झाली नाही, तर अशा परिस्थितीत भारतीय सैन्याच्या या जवानाने पाकिस्तानच्या अर्धा डझन सैनिकांना यमाच्या हाती सोपवले.

त्यानंतर, कोणी जिवंत असेल या आशेने ते रेंगत रेंगत पुढे सरकत होते, पण सर्व सहकारी देशासाठी आपल्या प्राणांचे बलिदान देऊन गेले होते. तो बराच वेळ आपल्या सहकाऱ्यांचे मृतदेह मांडीवर घेऊन रडत राहिला. याच दरम्यान, त्याच्या मनात नवी चिंता सुरु झाली आणि तो पुन्हा रेंगत पुढे सरकला. आता त्याच्या डोळ्यांसमोर जे दृश्य होते, ते पाहून तो थक्क झाला. समोर दुश्मनाचे अनेक तंबू उभे होते. कुठे दुश्मनाचा लंगर चालू होता, तर कुठे शस्त्रास्त्रे आणि दारूगोळ्याचा साठा जमा होता. तरीही दुश्मनाची संख्या विचारापेक्षा कितीतरी जास्त होती.

वाचा: बाबा वेंगाचे नवे भाकीत! ‘या’ चार राशींचे नशीब पलटणार, होणार गडगंज श्रीमंत

तेव्हा रहस्यमयी आवाज आला- बेटा, या नाल्यात उडी मार…

खाली भारतीय सैन्य पुन्हा हल्ला करण्याची तयारी करत असेल. त्यांच्यासोबतही आपल्यासारखे काही घडले असेल का… मनातून पुन्हा एक आवाज आला- नाही, नाही… मलाच काहीतरी करावे लागेल. माझ्या सहकाऱ्यांचे प्राण असे वाया जाऊ देणार नाही. यानंतर तो पुन्हा रेंगत पुढे सरकला आणि अशा ठिकाणी पोहोचला जिथे कुठे जावे, कुठे भारत आहे आणि कुठे पाकिस्तान, हे समजत नव्हते. काही क्षण संभ्रमात गेले असतील, तेव्हाच डोंगरातून एक रहस्यमयी आवाज आला- बेटा! या नाल्यात उडी मार. या रहस्यमयी आवाजानंतर त्याने क्षणाचाही विलंब न करता नाल्यात उडी मारली.

पण तरीही त्याच्या मनात भीती होती की कदाचित तो पाकिस्तानी दुश्मनाच्या तावडीत सापडेल. असे झाले तर आपल्या सहकाऱ्यांची मदत कशी करू शकेल? तेवढ्यात समोर काही लोक दिसले. त्यापैकी काही चेहरे ओळखीचे वाटले. त्याला थोडा दिलासा मिळाला की, अरे, हे तर माझे सहकारी आहेत. सर्वांनी त्याला आधार दिला आणि प्रथमोपचार सुरू केले. सर्वांना वाटले की आता तो वाचणार नाही. गोळ्यांचा परिणाम आता त्याच्या शरीरावर खोलवर झाला होता. डोळ्यांसमोर सर्व काही धूसर झाले होते. शरीर थंडीने थरथरू लागले होते. असे वाटले की आता वेळ आली आहे. तेवढ्यात डॉक्टर धावत आले आणि त्यांनी ग्लुकोजची संपूर्ण बाटली पाजली.

“साहेब! 72 तासांत फक्त अर्ध बिस्किट खाल्ले होते, अर्ध तर तसच राहिलं…”

उपचारही सुरू झाले होते. तेवढ्यात कानात एक आवाज घुमला, “बेटा, काही ओळखतोस का?” त्याने उत्तर दिले, “साहेब! काही दिसत नाही, फक्त आवाज ऐकू येतोय.” समोरून पुन्हा आवाज आला, “बेटा! मी तुझा कमांडिंग ऑफिसर कर्नल खुशाल चंद्र ठाकूर. बेटा! काही सांगू शकतोस का?” त्याने उत्तर दिले, “हो साहेब, सांगू शकतो.” मग त्याने एक एक करून वरच्या संपूर्ण परिस्थितीचे वर्णन केले. कर्नल साहेबांनी पुन्हा विचारले, “वर काय काय लागेल?” उत्तर मिळाले, “साहेब! फक्त दारूगोळा आणि फील्ड बँडेज.” “खाण्यासाठी काही नको का?” कर्नल साहेबांनी विचारले.

त्याने उत्तर दिले, “साहेब! भूकच लागत नाही. गेल्या 72 तासांत फक्त अर्ध बिस्किट खाल्ल, अर्ध तर तसच राहिलं…”

होय, ही अंगावर काटा आणणारी कहाणी आहे ग्रेनेडियर योगेंद्र सिंह यादव यांची. त्यांच्या अतुलनीय शौर्यामुळे कारगिल युद्धाला एक नवे वळण मिळाले आणि अशक्य वाटणारा विजय शक्य झाला. 4 जुलै 1999 रोजी ग्रेनेडियर योगेंद्र सिंह यादव यांचे अदम्य साहस, शौर्य आणि युद्धकौशल्य पाहून त्यांना भारताचा सर्वोच्च सैन्य सन्मान परमवीर चक्र प्रदान करण्यात आला. अवघ्या 19 वर्षांच्या वयात परमवीर चक्र मिळवणारे ते पहिले भारतीय सैनिक आहेत.