
अत्यल्प बजेट: भारतात एका कैद्याच्या तीन वेळच्या जेवणावर सरासरी 52.42 खर्च केले जातात. महाराष्ट्र सारख्या राज्यांमध्ये हा खर्च आणखी कमी आहे. एवढ्या कमी पैशात चविष्ट आणि पौष्टिक आहार देणे कठीण आहे.

प्रचंड प्रमाणात स्वयंपाक: तुरुंगात हजारो कैद्यांसाठी एकाच वेळी जेवण बनवले जाते. मोठ्या भांड्यांमध्ये मोठ्या प्रमाणात शिजवल्यामुळे चवीकडे दुर्लक्ष होते, त्यामुळे जेवण बेचव बनते.

साधेपणा आणि शिस्त: तुरुंग प्रशासनाचा मुख्य उद्देश चैनीचे पदार्थ देणे नसून केवळ जगण्यासाठी आवश्यक पोषण (कॅलरी) पुरवणे हा असतो. त्यामुळे जेवणात मसाला किंवा तेलाचा वापर मर्यादित असतो.

कमी बोली लावणारे कंत्राटदार: अनेकदा अन्न पुरवठा करणारी कंत्राटे कमीत कमी बोली लावणाऱ्या ठेकेदारांना दिली जातात. नफा मिळवण्यासाठी हे ठेकेदार निकृष्ट दर्जाचे धान्य किंवा भाज्या वापरतात.

आरोग्य आणि धार्मिक बंधने: विविध आजार असलेले कैदी आणि विविध धर्मांच्या श्रद्धा जपण्यासाठी एक 'कॉमन' आणि साधा आहार तयार केला जातो, जो सर्वांसाठी सुरक्षित असतो मात्र चविष्ट नसतो.